Ζορίκλα μου!

"Είσαι μεγάλος ζοϊκλας Νικολάκη!" φωνάζει και ενίσταται η αδερφούλα σου γιατί της αρπάζεις τα παιχνίδια, και όταν σου τα παίρνει γκρινιάζεις! Όταν θέλεις κάτι φωνάζεις μέχρι να το αποκτήσεις! Απαιτητικός και επίμονος! Καλό στοιχείο αυτό , αν το κρατήσεις!Είσαι ένα πολύ ήσυχο μωρό κατά τ'άλλα και διασκεδάζεις με πολλά πράγματα. σου αρεσει να είσαι μπρούμυτα στο χαλί και να παίζεις με παιχνιδάκια μπροστά σου. Ξετρελαίνεσαι με τα μπαλόνια και τις μπάλες!καθώς επίσης και με τα παιχνίδια που κάνουν μουσική.  Ψυχούλα μου! Προχτές άναψε τα λαμπάκια ο μπαμπά σου και έμεινες να τα κοιτάς αποσβωλομένος βγάζοντας άναρθρες κραυγούλες...τότε ο μπαμπάς μας πήρε τα φωτάκια και τα εφερε κοντά σου!αυτό ήταν! ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και άπλωσες τα χεράκια σου να τα πιάσεις!Όλα θέλεις να τα πιάνεις και να τα βάζεις στο στόμα σου το γλυκό!
Είσαι η αδυναμία μου αντρούλη μου...σσσσσ μην ακούσει η Γωγώ!χιχιχ

                                    Παιδάκια μου καλά!Λουκουμάκια μου!

Η βάπτιση σου

8 Νοεμβρίου. Σήμερα σου δόθηκε το όνομα Νικόλας. Νονοί σου, η πολυαγαπημένη μου φίλη Βάσω και ο άντρας της Τηλέμαχος. Το πρωί μαζευτήκαμε στο σπίτι με τη Βάσω , κομμώτρια και μακιγιέζ και ήρθε η γιαγιά Γεωργία να σας προσέχει. 11.30 Πήγαμε στην εκκλησία. Ο στολισμός ήταν πάρα πολύ όμορφος!!Είχαμε θέμα μικρός Νικόλας.  Ήσουν ήρεμος αρχικά , αλλά μετά νύσταξες ψυχούλα μου και άρχισες να γκρινιάζεις. βγήκαμε πολλές φωτογραφίες. Μετά πήγαμε για φαγητό στο αίθριο και εκεί κοιμήθηκες.  Ήταν όλα πολύ όμορφα και τα ρουχαλάκια που σου πήρε η Βάσω ήταν τέλεια!!Σου πηγαίνανε πολύ και ήσουν ένα κουκλί!
Ευλογήθηκες με τη χάρη του θεού μαναράκι μου και εύχομαι το Χέρι του να οδηγεί κάθε σου κίνηση στη ζωή και να σου χαρίζει απλόχερα τύχη και αγάπη. Την δική μου αγάπη θα την έχεις αμέριστα, παντοτινά, ολοκληρωτικά!

7 μηνών

Κούκλε μου! Δεν έχεις σταματήσει να μιλάς από εκείνο το μαμ που πρωτοείπες και συνεχίσες με μαμμαμαμαμμα , μπαμπαμπαμπα και τελευταία ταταταταττατα. Πλέον, είμαι σίγουρη ότι με φωνάζεις μαμαμμα όταν χρειάζεσαι κάτι και ξετρελαίνομαι!  Ξυπνάς κάθε πρωί στις 6.30 και αρχίζεις να μιλάς μελωδικά! Σε παίρνω στο κρεβάτι μου και παίζουμε  με τα παιχνιδάκια σου. Θέλεις να πιάνεις τα πάντα! δείχνεις ενδιαφέρον για οτιδήποτε γύρω σου και γελάς πολύ με την αδερφή σου, όταν ασχολείται μαζί σου. Ιδιαιτέρως όταν σου κάνει κουκου τα ξεκαρδίζεσαι στα γέλια! Επίσης, έχεις δείξει μια σαφή προτίμηση στις μπάλες και στα μπαλόνια. Σου αγοράζω αυτοκίνητα, μηχανές, βιβλία με αμάξια και τρακτερ!Σου αρέσει να διεκδικείς και "χώνεσαι" στα παιχνιδάκια που κρατά η αδερφή σου. Αντράκι μου ξανθό!Άγγελε μου! Κοιτάς το είδωλο σου στον καθρέπτη και γελάς! Γενικότερα το γέλιο σου βγαίνει πολύ εύκολα!Είσαι ένα πολύ χαριτωμένο και γλυκό μωράκι!Σου αρέσει και εσένα, όπως και της αδερφής σου, ο τραχανάς και τρως δυο πιάτα την ημέρα. Κοιμάσαι εύκολα, μόνος σου στην κούνια με το νάνι σου, ένα θαλασσί σεντονάκι, με λίγο κούνημα και λίγο νανούρισμα.  Είσαι φαγανός πολύ! Γυρίζεις από ανάσκελα μπρούμυτα και τούμπαλιν και κάνεις βαρελάκια.
Το βλέμμα σου είναι τόσο γλυκό και λατρεύω να σε σφίγγω στην αγκαλιά μου! Διασκεδάζω να σου κάνω καρφάκια τα μαλλιά σου και θηλάζεις ακόμα λεβέντη μου.
Μου έχεις πάρει το μυαλό!Αστεράκι μου!!Μουσμουλέ μου!Μπαμπάκο μου!Χελιδόνε μου!Κουρκουνάκι μου!

Κι όμως το είπες!

Και ναι, χθες καθώς έκλαιγες να σε πάω για νάνι, φώναξες "μαμα",,,,εντάξει τυχαίο δε λέω , καθ' ότι δεν γνωρίζεις ακόμη την σημασία, αλλά το είπες και πρώτος το άκουσε ο μπαμπούλης σου.
- Μωρό μου ο μπέμπης είπε "μαμα"
- Έλα μωρέ, χαζομάρες, αντέτεινα εγώ, σου φάνηκε.
- Από τώρα δείχνει την αδυναμία του!! αστειεύτηκε ο μπαμπάς μας.
 Και όμως  μόλις σε πήρα αγκαλιά, κλαψούρισες, φωνάζοντας πάλι "μαμά".
Πλάκα έχει!
Παιζάκι μου!!!
Διαμαντάκι μου!!

8/10/2015

/"κυρ ηλία γράψε λάθος, θέλω άλλα εργαλεία"/

Τζαμπα χάρηκα...Αμ δεν φωνάζεις μαμα...αλλά...μμμαααμμμμ!!!
Όταν φτανει η ώρα να φας και βλέπεις πιάτο και κουτάλι φωνάζει ολοκάθαρα μαμ!!!Από τις τόσες φορές που σου το λέω, σε κάθε μπουκίτσα που τρως, σου έμεινε.... Φαγά μου!!!μπουλούκο μου!!

Το γελαστό παιδι

Έχω πάθει έρωτα μαζί σου μικρό μου αντράκι! Χαρίζεις τόσο απλόχερα το χαμόγελο σου στον οποιονδήποτε που είσαι αξιαγάπητος!
Είσαι τόσο ήρεμος και βολικός...κάθεσαι στο ρηλάξ χωρίς να διαμαρτύρεσαι, παίζεις με τα κρεμαστά παιχνιδάκια σου στην κούνια σου βγάζοντας κραυγούλες και κάθε, μα κάθε φορά που με βλέπεις, μου χαμογελάς!
Τρως τα πάντα, χωρίς να διαμαρτύρεσαι.  5 μηνών, 9 κιλά. Θεε μου, με λυπήθηκες!!Είσαι ένα ευλογημένο παιδάκι!
Σε κρατώ στην αγκαλιά μου και σε σφίγγω πάνω μου μπέμπαρε μου!
Δεν χορταίνω να σου φιλάω τα μαγουλάκια και τα μπουτάκια και τρελαιιιιιιίνεσαι!
Αυτό που σε ξεκαρδίζει επίσης στα γέλια είναι όταν χορεύω τσιφτετελι μπροστά σου. χαχαχα! Η κίνηση κορμιού- χεριών σου φαίνεται περίεργη! Με κοιτάς σχεδόν αποσβωλομένος!
Ματάκια μου όμορφα! Γεμάτα φως!
 Καμάρι μου!
 Λεβέντη μου!
 Πασά μου!

Το πρώτο Μαμ

Είσαι πολύ ανεπτυγμένος για την ηλικία σου, το γαλατάκι της μαμάς κάνει καλή δουλειά, αλλά εδώ και κάποιες μέρες όποτε βλέπεις πιάτο σε παίρνουν οι μυρωδιές και ξεσηκώνεσαι βγάζοντας κραυγούλες απόγνωσης(?). Σήμερα αφού έβρασα μοσχαράκι για την αδερφούλα σου, μέσα βάζω πάντα εκτός απο κρέας (ελιά κατα προτίμηση) και κόκκαλα, για περισσότερα θρεπτικά συστατικά.  Ο ζωμός χύλωσε και έβαλα μπόλικο σε ένα μπολάκι. Με το που πλησίασα το κουταλάκι κοντά σου, άνοιξες το στοματάκι σου σαν χελιδόνακι και σου έδωσα την πρώτη κουταλιά. Σε άφησα να επεξεργαστείς την γεύση του. Έκανες μια περίεργη γκριματσούλα και ανοιγόκλεινες το στόμα σου, απορημένος για αυτό που σου έδωσε η μαμά. Στη δεύτερη κουταλιά έκανες μια κίνηση μπροστά με την πλάτη σου και άνοιξες το στοματάκι σου, ήταν φανερό ότι ήθελες κι άλλο. Στις 5 κουταλιές σταμάτησα, αν και δεν δυσανασχετούσες, απλά για πρώτη φορά δεν ήθελα να σε βαρυστομαχιάσω...άρχισες να κοπανιέσαι στο ριλαξ, να φωνάζεις, να κουνάς χέρια- πόδια...μάλλον σου άρεσε ο ζωμός. Σου έδωσα άλλες 6-7 κουταλιές και σταμάτησα. Ήσουν ευχαριστημένος και έβγαζες χαρούμενες κραυγούλες...

Καλή μας αρχή μουσμουλάκι μου!

4 μηνών

Είσαι τεσσάρων μηνών παληκαράκι πλέον. Δεν χορταίνω να σε φιλάω, να σε μυρίζω , να σε χαϊδεύω, γιατί ξέρω πολύ καλά, πως αυτές οι στιγμές περνάνε πολύ γρήγορα και γίνονται αναμνήσεις και ύστερα αν δεν δεις κάποια φωτογραφία δεν θυμάσαι πως υπήρξες κάποτε τόσο μικρό μωράκι.

Το καταπληκτικό μαζί σου, που δεν το έχω ξανασυναντήσει σε μωρό, είναι που γελάς όλη την ώρα. Είσαι ένα πολύ χαρούμενο μωρό με όλους και με όλα. Ιδιαίτερα, όταν με βλέπεις κάθε πρωί, κουνάς χεράκια ποδαράκια και το χαμόγελό σου φωτίζει τα ματάκια σου και το πρόσωπό σου ολόκληρο. 

 Επίσης, είσαι πολύ δυνατό αντράκι. Ήδη μπορείς να στηρίζεσαι στα πόδια σου και κάθεσαι όρθιος και έχει πολύ πλάκα γιατί μοιάζεις με μικρογραφία ανθρώπου που προσπαθεί να περπατήσει.

Σου αρέσει να κάθεσαι στο γυμναστήριο σου και να προσπαθείς να αγγίξεις ο,τι κρέμεται. Αρπάζεις ό,τι βρεθεί στο οπτικό σου πεδίο και είναι εντός της εμβέλειας σου, μαλλιά, παιχνίδια, ρούχα. Σου αρέσει το κόκκινο χρώμα και όταν είσαι ευχαριστημένος βγάζεις διάφορες φωνούλες.

Σου αρέσει να σου δείχνω παιχνιδάκια και να σου τα βάζω στα χεράκια να τα επεξεργαστείς, μέχρι να τα βάλεις και αυτά στο στόμα. Τι άλλο βάζεις στο στόμα σου? Μα φυσικά τα χεράκια σου , που έχουν αρχίσει να σου κάνουν τρομερή εντύπωση και τα κοιτάς με περιέργεια.

Επιπλέον, σου αρέσει να πιάνεις τα ποδαράκια σου. 

Τρελαίνεσαι στην θέα της αδερφούλας σου. Φωτίζουν τα μάτια σου, χαμογελάς και τραντάζεσαι σύσσωμος! Την παρακολουθείς σε κάθε της κίνηση.

Έχεις και εσύ νάνι, ένα σεντονάκι που το έκοψα στα δυο...για παν ενδεχόμενο και κοιμάσαι μόνο μέσα στο καρότσι, στο πορτ μπεμπέ, κουνώντας σε πέρα δώθε.

Είσαι τοοόσο όμορφος! Σε έχω ερωτευτεί κούτσικο αντράκι μου!Σε κοιτάζω και προσπαθώ να καταλάβω πως θα μοιάζεις στο μέλλον. Ένας λεβέντης να μπαίνει στο σπίτι μου και εγώ να καμαρώνω. Είδες τι τρέλες με κάνεις και λέω....;;;

Ο Θοδωρής, το διδυμάκι, μια μέρα μας είδες στο δρόμο, σας πήγαινα βόλτα με την αδερφούλα σου και αφου σας κοιταξε και τα δυο καλά- καλά γύρισε και μου είπε:

-"Σόφη είσαι πολύ τυχερή! Έχεις δυο πολύ όμορφα παιδάκια!"

Από παιδί και τρελό...που λέει και ο θυμόσοφος λαός μας.

Αφιερωμένο

Μια αγκαλιά γεμάτη με λουλούδια...

         τα δικά μου λουλούδια.

που έσπειρα, φρόντισα και φροντίζω να μεγαλώσουν,

μια αγκαλιά χαμόγελα,

και καθρεφτίζουν το δικό μου χαμόγελο,

και χαμογελά η πλάση γύρω μου,

και τίποτα άλλο δεν θέλω,

παρά να μην χαθούν,

γιατί τι περισσότερο θέλησε ποτέ μια μάνα

με τα χεράκια των παιδιών της μέσα στα δικά της, 

σαν χήνα που αγκαλιάζει με τις φτερούγες της τα χηνόπουλα της.

Και σαν τα κοιτώ, ήλιοι που φωτίζουν τη μέρα μου

τι κι αν έχει συννεφιά

εγώ συνέχεια καλημερίζω την αγάπη

γιατί η αγάπη  φτιάχνεται από το Γω και από το Νι 

από το κό και από το γώ, έχει και λα

δύο καρδιές ενωμένες για πάντα 

ναι οι δικές σας

Γωγώ + Νικόλα!

Μπανακι μπανακι!

Τρελαίνεσαι για την ώρα του μπάνιου! Όσο κακόκεφος και να είσαι με το που πέσει η πρώτη σταγόνα νερού πάνω σου, χαμογελάς και βγάζεις κραυγούλες χαράς και ανακούφισης. Σε αντίθεση με την αδερφούλα σου, δεν σε πειράζει όσο νερό κι αν πέσει στα μάτια σου...τα δύσκολα είναι όταν σε βγάζω! Γκρινιάζεις να σε επιστρέψω στον υγρό σου παράδεισο. Σου κάνω όμως μασαζάκι με κρεμούλα που σου αρέσει εξίσου, οπότε σταματάς την γκρίνια και το γλυκό σου χαμόγελο φωτίζει ξανά το πρόσωπό σου και την ψυχή μου!

Μιλάμε λέμε!

42 ημερών έκανες το πρώτο σου «αγου». Σου μιλούσα και σου τραγουδούσα μαζί με την αδερφούλα σου και εσύ κουνούσες ασταμάτησα και χαρούμενα τα χεράκια σου και τα ποδαράκια σου, όταν άνοιξες το γλυκό σου στοματάκι και έβγαλες μια χαριτωμένη κραυγούλα «αααγουυυυ». «Αγάπη μου!Μπομποδάκι μου!Μίλησε ο αδερφούλη σου Γωγούλα!» Φώναξα ενθουσιασμένη! Σαν να σου άρεσε η καινούρια σου ανακάλυψη, άρχισες να το επαναλαμβάνεις, κάνοντας με ακόμα πιο ευτυχισμένη και περήφανη!   Η πλάκα είναι που αν και τριων μηνών όποτε προσπαθεί να σε τρομάξει η Γωγώ με διάφορες φωνές της ανταπαντάς σφίγγοντας τις γροθιές σου, σμίγοντας τα φρύδια σου και φωνάζοντας θυμωμένα!Εχει πολύ πλάκα!                                                                       

Τελικά , για κάθε παιδί ο ενθουσιασμός και η χαρά είναι ξεχωριστά, είναι το ίδιο έντονα και σε γεμίζουν το ίδιο όμορφα και ολοκληρωτικά συναισθήματα!

Είσαι το πιο όμορφο αντράκι του κόσμου και είμαι η πιο τυχερή γυναίκα γιατί είσαι δικό μου!

Γλυκέ μου τύραννε

Ένα θα σου πω. Σε αποκαλούσα «γλυκό μου τύραννο»!!!  Οι πρώτες  τρεις  μέρες στην κλινική κυλήσανε ήρεμα, μιας και ήσουν ο ορισμός του μαμ κακά,νάνι, κακά, μαμ, κακα…πολλά κακά!!!  «καθαρίζει του εντεράκι του» μου είπε μια τσιγγάνα στην κλινική, την ώρα που σε άλλαζα. Ωστόσο, δεν λείπανε οι επισκέψεις νοσηλευτριών και από άλλα τμήματα που ερχότανε να δούνε το «γιγαντάκι». Αυτές ήταν και πιο ήρεμές σου! Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο σπίτι, ξεκίνησε η γκρίνια η ατελείωτη και το νευρικό το κλάμα το ανεξήγητο πολλές φορές. Έκλαιγες όλη μέρα, όλη νύχτα, κάθε μέρα τουλάχιστον για τις πρώτες 20 μέρες και μετά έκλαιγες τουλάχιστον ένα δεκάωρο το 24ωρο! Δεν ήξερα τι να κάνω για να σε ηρεμήσω, είχα δοκιμάσει τα πάντα, μπανάκι, αγκαλίτσες, χαμομήλι, ομοιοπαθητικά,απορροφητήρα, τραγούδια, περιστρεφόμενο  . Το μόνο που σε ηρεμούσε ήταν το σεσουάρ για τα μαλλιά . Ε! κάψαμε kανά δυο, αλλά τουλάχιστον, σταματούσες να γκρινιάζεις. Το παράδοξο ήταν ότι ενώ έκλαιγες  στην αγκαλιά μου, όταν σε έπαιρνε κάποιος άλλος αγκαλιά σταματούσες αμέσως! Αυτό στιγμιαία με χαροποιούσε, αλλά μετά με άγχωνε περισσότερο και με γέμιζε ενοχές, αφού ένιωθα ότι δεν είμαι ικανή να προσφέρω στο μωράκι μου αυτό που χρειάζεται και το έχω δυσαρεστημένο.  Είχα γίνει ευέξαπτη, έτρωγα με το ζόρι για να έχω γάλα, είχα ξεσπάσματα με κλάμα και εγώ και αν δεν ήταν ο μπαμπάς σου να με στηρίξει με τα λόγια του, τις πράξεις του….και τα παγωτά του….θα ήμουν στο Δαφνί. Χαχαχα! Στις 35 μέρες σε διαβάσαμε,  Τελικά, η γκρίνια σου ήταν πολυπαραγοντική. Μίλησα τόσο με παιδιάτρους όσο και με σύμβουλους θηλασμού. Είχες κολικούς, ΓΟΠ, είχα υπερπαραγωγή, δεν ρευόσουν εύκολα και ήσουν αλλεργικός στο αγελαδινό γάλα. Όλα τα καλά! Μόλις άρχισαν να στρώνουν ένα –ένα τα προβλήματα, άρχισες και εσύ να ηρεμείς. Άρχισες να χαμογελάς. Το πρώτο σου πραγματικό χαμόγελο, το έκανες 25 ημερών. Σου μιλούσα και ενώ με κοιτούσες στα μάτια, χαμογέλασες, αφήνοντας να φανούνε τα ουλάκια σου. Έκτοτε, είχες όλο και πιο πολλές στιγμές ηρεμίας και χαράς και το δέσιμο μας γινόταν όλο και πιο έντονο, μέχρις ότου φτάσαμε πλέον δυο μήνες μετά να μην δέχεσαι άλλη αγκαλιά, παρά μόνο τη δική μου και τα χαμόγελα σου να είναι τόσα πολλά που τα σκορπάς αβίαστα τριγύρω σου!!!

Μια σχέση με τα όλα της!

Ο ερχομός του αδερφούλη σου σε γέμισε με ποικίλα συναισθήματα και σου πυροδότησε διάφορες συμπεριφορές. Βέβαια, για να είμαι αληθής όχι μόνο εσένα  αλλά και εμένα, που προσπαθώ, ματαίως πολλές φορές, να βρω ισορροπίες. Από τη μια ο μπεμπούλης μας που ήρθε και φροντίζει να κάνει την παρουσία του αισθητή με πολύ κλάμα, εκνευρισμό και ατελείωτες ώρες αγκαλιάς και θηλασμού και από την άλλη εσύ που από την μια μέρα στην άλλη είδες το ενδιαφέρον μας , το δικό μου περισσότερο, να μετατοπίζεται στο νέο μέλος της οικογένειας.  Δείχνεις να αγαπάς και να σε ενθουσιάζει ο μικρούλης αδερφούλης σου και κάθε πρωί που ξυπνάς  πρώτο σου μέλημα είναι να έρθεις μέσα στο παιδικό που εχω μεταφερθεί με το μωρό για να του κάνεις χαρούλες. Τρελαίνομαι να σε ακούω:

-«Που είναι το παιδί μου;Αγάπη μου!Είσσαι πολύ όμοφος!Ήθε η αδεφούλα σου Νικολιάκη φασσολιάκη! Ειναι πολύ χαϊτωμένος μανουλίτσα» λες με ενθουσιασμό και αγγίζεις με προσοχή τα χεράκια και τα ποδαράκια του μωρού που σε κοιτάει με έκπληξη.

Πολλές φορές του μιλάς, του δείχνεις τα παιχνίδια σου και του τα βάζεις στα χεράκια. Γελάω πολύ όταν του εξηγείς τι βλέπεις στα παιδικά στην τηλεόραση ή όταν του δίνεις φουντούνια και σταφίδες να φάει.

Μια μέρα τον τραβούσες σχεδόν από το χέρι και του έλεγες:

-«έλα Νικολιάκη! Έλα κοντά μου να πάμε μέσσσα κεβατοκάμαϊα να κάνουμε κωλομπούντεςςς»

«Είσσσαι τόοσο μαλακόςς! Μου αρέσει πολύ αυτός ο μπέμπης!»

«Αγού! Πες αγού μπεμπούλη μου!» και εκπαιδευτική…

Μου ζητάς  πολλές φορές να τον πάρεις αγκαλιά και συνέχεια του φιλάς τα χεράκια, τα ποδαράκια και το κεφαλάκι του.

Δυστυχώς, δεν είναι όλες οι ώρες βουτηγμένες στο μέλι….Πολλές φορές όταν επιζητάς την αποκλειστικότητα μας σκαρφίζεσαι διάφορα κόλπα για να τραβήξεις την προσοχή μας ή ακόμη χειρότερα σε ενοχλεί το κλάμα του μωρού και τότε αρχίζετε μια ωραιότατη χορωδία κλάματος τα δυο σας!

Αυτό που κάνεις συνέχεια όταν με βλέπεις με το μωρό αγκαλιά: «Αχ! Έπεσσσα μανουλίτσα. Έλα πάρεις αγκαλιά. Πονάει το χεϊάκι μου…(ποδαράκι μου….κεφαλάκι μου….κοκ)»

Ή «Άσε το μωιό στη κούνια! Όχι αγκαλιά! Κάτω! Πάμε μέσσα να παίκχιουμε μανούλα!»

Βέβαια, δεν λείπουν οι επιπλήξεις σου στο μωρό «Σσταμάτα Γκίνη!Με κούφανεςς!»

Και φυσικά πάντα,  μα πάντα μόλις τον ακούσεις να κλαίει, κλείνεις με τα δαχτυλάκια σου τα αυτιά σου. Καμία ανοχή!

Η πρώτη αδερφική σας μέρα

Η μεγάλη μέρα της επιστροφής από την κλινική στο σπίτι έφτασε. Ο μπέμπης θα ερχότανε σπίτι και εσύ θα τον καλωσόριζες όπως αρμόζει σε μια σωστή οικοδέσποινα. Εσένα σε φέρανε η γιαγια- Βαβαλία και ο θείος- Αλιας σχεδόν την ίδια στιγμή που φτάσαμε και εμείς. Ο μπαμπάς πήρε αγκαλιά τον μπεμπη μας και ανέβηκε στον πιο πάνω όροφο για να μην το δεις. Εγώ σε υποδέχτηκα στην πόρτα με πολλές αγκαλίτσες και φιλάκια και αμέσως μπήκα στο ψητό.

-"Μωρό μου ο Γκίνης που είχα στην κοιλιά (ο γκινης εφεύρεση του μπαμπά μας, δανείστηκε το όνομα από το αγαπημένο σου αρκουδάκι) βγήκε και θα τον φέρει ο μπαμπούλης σε λίγο. Ζητάει συνέχεια την Γωγώ, θέλει να σε δει, γιατι σε αγαπάει πολύ πολύ. Σου έχει αγοράσει και ένα δώρο."

- "Που είναι ο Γκίνης μανουλίτσα;" με ρώτησες και ο μπαμπάς μας εμφανίστηκε με τον μπεμπούλη μας αγκαλιά. Πάνω στην κοιλίτσα του υπήρχε ένα μωρού σε στάση μπουσουλίματος. 

-"Αυτό είναι απο τον Γκίνη- μωρό για εσένα Γωγώ μου, για να έχεις και εσυ ένα μικρό μωρό να παίζεις. Τωρα εχεις δυο μωρα, ενα μεγαλο και ενα μικρό." σου εξήγησε ο μπαμπάς σου ενω χαμήλωσε το μωρό σχεδόν στο ύψος σου για να το επεξεργαστείς.

-"Κλαπσχιάρη Γκίνη!" είπες γιατί τον άκουσες να γρυλίζει λίγο και μετά χαμογέλασες, άγγιξες το κεφαλάκι του προσεκτικά, σχεδόν ευλαβικά και χάιδεψες με τα ακροδάκτυλα σου τα μαλλάκια του. 

-"Ωραία μαγιάκιααααα!Τοοοόσο μικρούλικος!όμορφος!" έλεγες και ξαναέλεγες χαμογελαστή. Μετά τον άφησες για να παίξεις με τα παιχνίδια σου. Δεν ξανασχολήθηκες μαζί του εκείνη την μέρα μεχρι.....

............

................

.........................

...............................

μέχρι το βράδυ που ο μπέμπης έκλαιγε απαρηγόρητος και ενω εγώ με τον μπαμπά σου παλεύαμε να τον ηρεμήσουμε απο αγκαλιά σε αγκαλιά, εσύ μας ζητούσες να τον αφήσουμε στην κουνια και να σε ακολουθήσουμε.

-"Μανουλίτσα!Μπαμπούλη!Έλα κοντά μας!Γκινη μεσα κουνια! Μανουλίτσα εσυ μέσα με Γωγω."

-"Αγάπη μου ο Γκίνης είναι κλαψιάρης. Να σταματήσει πρωτα να κλαίει και μετα θα παίξουμε όλη την ώρα με την Γωγώ μας."

-"Και Γωγώ κλαπσχιάρα!" δήλωσες μικρό μας θεατράκι και άρχισες να προσποιείσαι ότι κλαις, "ουα, ουα!" 

-"Νυστάζιω!Χιέλω νάνι μέσσια κουνια Γκίνη με μανουλίτσα. Γκίνης αγκαλιά με μπαμπά." φώναζες βροντόφωνα αργότερα εννοείται με τις ανάλογες τσιρίδες.

Κοιταχτήκαμε με τον μπαμπά σου και σίγουρα αν η απόγνωση είχε πρόσωπο σίγουρα θα είχε τα δικά μας.

"Καλή μας αρχή..." αρκέστηκε μόνο να δηλώσει ο μπαμπάς μας και συνέχισε τις βόλτες στο σπίτι για να νανουρίσει τον...ομολογουμένως κλαψιάρη Γκίνη.

Η φύση ξέρει καλύτερα

"Κάθε γέννα είναι διαφορετική" μου είχαν πει, όταν διατυμπάνιζα με το πέρας του πρώτου τοκετού ότι αν είναι να πονάς έτσι δεν θα ξανακάνω παιδί. Και ο χρόνος ήρθε να με διαψεύσει, έγκυος στο δεύτερο παιδάκι μου , με εμένα τις τελευταίες αυτές εβδομάδες που μοιάζουν με αιώνες, να έχω γίνει σαν μπαλονόψαρο και να παρακαλάω να μου σπάσουν τα νερά επιτέλους (κατί που μάλλον ποτέ δεν θα μάθω πως είναι στην έκταση που περιγράφεται από φίλες και γνωστές). "Προκληση δεν θέλω κα Κ., διότι η εμπειρία που έζησα ήταν τραυματική τόσο για μένα, με 16.5 ώρες τεχνητούς πόνους έντονους και διαρκείς, όσο και για το παιδί, που τελικά το βγάλαμε με εμβρυουλκία. Θέλω να γεννήσω φυσιολογικά. Όταν πει η Φύση! " ανακοίνωσα στη γιατρό μου.

Η ίδια γαλουχημένη επιστημονικά με τα αγγλικα πρότυπα και ιδεώδη, φυσικά συμφώνησε και παραδέχτηκε ότι στην Αγγλία οι μαιευτήρες περιμένουν 40 εβδομάδες και 13 ημέρες απο την Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού (ΠΗΤ).

Και η ΠΗΤ πέρασε  και το "γέννησε η Σόφη ή ακόμα; Θα το χωνέψει σε λίγο" είχε αρχίσει να γίνεται ανέκδοτο. Λες και το μωρό έχει ραντεβού ακριβώς την 40η εβδομάδα...

Τελοσπάντων , 40 συν 4 ημέρες με τα νεύρα κρόσσια, αποφασίζουμε με τον μπαμπά μας να πάμε Πλαταμώνα για ψαράκι και στο πέρασμα να ανάψουμε ένα κεράκι στην Αγία Παρασκευή.

Δεν ξέρω αν βοήθησαν τα μύδια και η φρέσκια σαρδέλα ή έπιασαν τόπο οι προσευχές μου στην Αγία Παρασκευή, αλλά το βράδυ κατά της μία με πιάσανε οι λεγόμενες ωδίνες του τοκετού. Πόνος σαν πόνος περιόδου κάτω χαμηλά στην ηβική περιοχή. Ερχότανε ανά εικοσάλεπτο και κρατούσανε γύρω στο λεπτό. Αμέσως πήρα ρολόι και άρχισα να χρονομετρώ. Εξεπλάγην με την τελειότητα και την ακρίβεια της φύσης. Το ακριβές εικοσάλεπτο μετά από κάνα δίωρο έγινε 15λεπτο, και αυτό μετά απο κάνα δίωρο 10 λεπτο, και μετά 5λεπτο, και ήταν όντως 10λεπτο και 5λεπτο, ούτε 11, ούτε 4 λεπτά...καταπληκτικό!

Τότε σήκωσα και τον μπαμπά μας που από ώρες με άκουγε να σφίγγομαι και του λέω "γεννάω!φεύγουμε για νοσοκομείο" . Στο δρόμο οι συσπάσεις τρίλεπτες και πονούσα πιο πολύ.

6:30 π.μ.  Στο νοσοκομείο. Με παίρνουν άρων-άρων και με βάζουν καρδιοτοκογράφο. Εγώ πλέον ανακουφισμένη που όλα οδεύουν προς στο τελος, έγυρα πίσω, έκλεισα τα μάτια και χαλαααάρωσα.

"Σίγουρα πονάτε; Είστε σίγουρη ότι αυτο που νιώθατε όταν ήρθατε ήταν συσπάσεις; Γιατί το NST πέρα από κάτι αραιές δεν δειχνει τίποτα τετοιο." ακούστηκε να μου λέει μια νεαρή μαία με συμπαθητική φωνή

"Καλέ, γιατρός είναι η κοπέλα , λες να μην ξέρει τι είναι συσπάσεις" της απάντησε η ειδικευόμενη, η οποία ήταν γνωστή μου και  αφού με εξέτασε και μίλησε και με τη γιατρό μου με έστειλε σπίτι.

"False alert Σοφάκι μου, και ο τράχηλος σκληρός, διαστολή γύρω στο 3 και ακόμα ψηλά βρε κορίτσι μου, όταν ξαναπονέσεις, ξαναέλα" είπε συγκαταβατικά η ειδικευόμενη.

"Μα πονάωωω" της απάντησα, αλλά μάλλον δεν έπεισα, οπότε υποβασταζόμενη από τον μπαμπά μας πήγαμε στην γιαγιά-Γωγία για να είμαστε κοντά. Αφού είδα ότι οι πόνοι αραιώσανε στο τέταρτο ή και στο εικοσάλεπτο αποφασίσαμε να έρθουμε να σε δούμε μικρή μου. Εκεί και ενώ προσπαθούσα να σε ακολουθήσω στον δρόμο, που έτρεχες μεσημεριάτικα κλωτσώντας μια μπάλα, με πιάσανε δυνατοί πόνοι, που με διπλώνανε στα δυο.

"Μαμά, ανέλαβε το παιδί, Βασίλη φεύγουμε" φώναξα βογγώντας.

14.30 μ.μ. Στο νοσοκομείο. "Ο τράχηλος μαλακός, διαστολή 7-8, γεννάς Σοφάκι" μου ανακοίνωσε ο ειδικευόμενος.

Μου περάσαμε φλεβοκαθετήρα και πήγα στο μαιευτήριο. Μου κάνανε πεθιδίνη για να απαλύνουν τον πόνο και με άφησαν ώσπου η φύση για άλλη μια φορά να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από μας.

17.20 μ.μ. "Γιατρέ μου!Πονάω πολύ και δεν έχω δύναμη να σπρώξω. Απλά δεν μπορώ!Πως θα γεννήσω; Α!Θέλω και επισκληρίδιο!"Στο τελευταίο ακούστηκα απαιτητική. 

"Σοφία, γεννάς!Τι επισκληρίδιο μου λες; Δεν προλαβαίνουμε. Έχεις τελεία. Όταν νιώσεις ότι θέλεις να σπρώξεις, μαζεύεις τα πόδια σου ψηλά και σπρώχνεις σαν να θέλεις να κάνεις κακά".

Έκανα να σφιχτώ να σπρώξω, αλλά η καλή μου γιατρός μου χάιδεψε το πόδι και μου είπε με ήρεμη φωνή "άσε τη φύση να το κάνει αυτή για σένα, εσύ απλά βοήθησέ την. Όταν έρθει η ώρα, όχι τώρα. "

Σε λίγο ένιωσα μια ακαταμάχητη τάση για ώθηση. Ήθελα, δεν ήθελα το σώμα μου φώναζε! Η μήτρα μου έκανε περισταλτικές κινήσεις για να διώξει το περιεχόμενο της επιτελους. Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε.

Μια εξώθηση, δυο, τρεις. Βαθιά ανάσα. Ξανά. Ουρλιαχτό για φωνητικό εφέ. Ξανά βαθιά ανάσα. Σπρώξε. Το κεφάλι! Ξανασπρώξε. Δεν μπορώ. Πέφτουν οι παλμοί. Οξυγόνο. Φωνάξτε πνευμονολόγο. Θα σε βγάλω τώρα μωρό μου.  Ουρλιαχτό και εξώθηση. Η τελευταία. Ουαααα!

"Κούκλος!Και πολύ μεγάλος!4.210!Να σου ζήσει!" άκουγα τις μαίες να λένε.

Μου τον φέρανε στην αγκαλιά μου. Ενας μελαχρινός, ροδαλός και στρουμπουλός άγγελος. Τον φίλησα στο κεφαλάκι και μου τον πήρανε να τον σκουπίσουνε.

Τι ανακούφιση! Η αγωνία 9 ολόκληρων μηνών σφραγίστηκε με ένα υγιές και γλυκύτατο μωρό. Με μια ζωή που διεκδικεί και αυτή το μερίδιο της σε τούτο εδώ τον κόσμο.

Κομμάτια να γίνουν και οι ορμονικές αλλαγές μας, και τα περιττά μας κιλά, και τα βράδια τα αξημέρωτα από τις καούρες μας και τα πρησμένα άκρα μας και η άβαφη ρίζα μας και η ασεξουαλική ζωή μας, άμα είναι να φέρνεις ζωή στον κόσμο και να γίνεσαι μάνα......χαλάλι όλα!

Στην αναμονή

ΠΗΤ => 28/4/2015 και εσύ μικρούλη μου ακόμα να κάνεις την εμφάνισή σου.  Και το είπα στην γιατρό, "να δεις που ο κύριος θα μας έρθει την πρωτομαγιά, την ίδια μερα που γεννήθηκε και η μάνα μου.". Αγοράκι μου καλό, τόσο πολύ βολεύτηκες στην κοιλίτσα της μανουλίτσας, που λέει και η αδερφούλα σου; Άντε μη δειλιάζεις και κόπιασε να δεις αυτόν τον κόσμο. Δεν σου εγγυώμαι ότι είναι καλύτερος, αλλά μαζί θα μάθουμε να παλεύουμε για να τον κάνουμε καλύτερο. Ο δικός μας κόσμος θα γίνει σίγουρα πιο όμορφος με το που σε αντικρίσουμε και θα κρατάς ζεστή την φλόγα της ευτυχίας μας κάθε φορά που θα χαμογελάς. Ο δικός σου κόσμος θα είναι για μας ένας διαρκής αγώνας, μα αγώνας καλός και επιθυμητός, ώστε να μάθεις να τον κοιτάς κατάματα, να του χαμογελάς, να παίρνεις από αυτόν ότι είναι χρήσιμο και να αγνοείς τις μικρότητες. Λεβεντάκο μου, που ακόμα δεν σε είδα και σε έχω ερωτευτεί. Έχω ερωτευτεί την ιδέα να μεγαλώσω έναν άντρα που θα έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που θα τον κάνει χαρισματικό. Νομίζω ότι αυτό είναι και το point που κάνει πολλές μανούλες να τρελαίνονται να γίνουν αγορομάνες.

Η αδερφούλα σου δεν σε περιμένει και με ανοιχτές τις αγκάλες, αλλά μην  παρεξηγείς αυτά που λέει...είναι που δεν σε είδε ακόμη. Είμαι σίγουρη ότι όταν σε δει θα σκάσει το μεγαλύτερο χαμόγελο της, και εσύ θα το δεις και θα εισπράξεις την αγάπη της και την ζέση της.

Σε περιμένουμε καμάρι μου! Καλώς να μας έρθεις!
Μπαμπάς, μαμά, Γωγώ