Γλυκέ μου τύραννε

Ένα θα σου πω. Σε αποκαλούσα «γλυκό μου τύραννο»!!!  Οι πρώτες  τρεις  μέρες στην κλινική κυλήσανε ήρεμα, μιας και ήσουν ο ορισμός του μαμ κακά,νάνι, κακά, μαμ, κακα…πολλά κακά!!!  «καθαρίζει του εντεράκι του» μου είπε μια τσιγγάνα στην κλινική, την ώρα που σε άλλαζα. Ωστόσο, δεν λείπανε οι επισκέψεις νοσηλευτριών και από άλλα τμήματα που ερχότανε να δούνε το «γιγαντάκι». Αυτές ήταν και πιο ήρεμές σου! Με το που πατήσαμε το πόδι μας στο σπίτι, ξεκίνησε η γκρίνια η ατελείωτη και το νευρικό το κλάμα το ανεξήγητο πολλές φορές. Έκλαιγες όλη μέρα, όλη νύχτα, κάθε μέρα τουλάχιστον για τις πρώτες 20 μέρες και μετά έκλαιγες τουλάχιστον ένα δεκάωρο το 24ωρο! Δεν ήξερα τι να κάνω για να σε ηρεμήσω, είχα δοκιμάσει τα πάντα, μπανάκι, αγκαλίτσες, χαμομήλι, ομοιοπαθητικά,απορροφητήρα, τραγούδια, περιστρεφόμενο  . Το μόνο που σε ηρεμούσε ήταν το σεσουάρ για τα μαλλιά . Ε! κάψαμε kανά δυο, αλλά τουλάχιστον, σταματούσες να γκρινιάζεις. Το παράδοξο ήταν ότι ενώ έκλαιγες  στην αγκαλιά μου, όταν σε έπαιρνε κάποιος άλλος αγκαλιά σταματούσες αμέσως! Αυτό στιγμιαία με χαροποιούσε, αλλά μετά με άγχωνε περισσότερο και με γέμιζε ενοχές, αφού ένιωθα ότι δεν είμαι ικανή να προσφέρω στο μωράκι μου αυτό που χρειάζεται και το έχω δυσαρεστημένο.  Είχα γίνει ευέξαπτη, έτρωγα με το ζόρι για να έχω γάλα, είχα ξεσπάσματα με κλάμα και εγώ και αν δεν ήταν ο μπαμπάς σου να με στηρίξει με τα λόγια του, τις πράξεις του….και τα παγωτά του….θα ήμουν στο Δαφνί. Χαχαχα! Στις 35 μέρες σε διαβάσαμε,  Τελικά, η γκρίνια σου ήταν πολυπαραγοντική. Μίλησα τόσο με παιδιάτρους όσο και με σύμβουλους θηλασμού. Είχες κολικούς, ΓΟΠ, είχα υπερπαραγωγή, δεν ρευόσουν εύκολα και ήσουν αλλεργικός στο αγελαδινό γάλα. Όλα τα καλά! Μόλις άρχισαν να στρώνουν ένα –ένα τα προβλήματα, άρχισες και εσύ να ηρεμείς. Άρχισες να χαμογελάς. Το πρώτο σου πραγματικό χαμόγελο, το έκανες 25 ημερών. Σου μιλούσα και ενώ με κοιτούσες στα μάτια, χαμογέλασες, αφήνοντας να φανούνε τα ουλάκια σου. Έκτοτε, είχες όλο και πιο πολλές στιγμές ηρεμίας και χαράς και το δέσιμο μας γινόταν όλο και πιο έντονο, μέχρις ότου φτάσαμε πλέον δυο μήνες μετά να μην δέχεσαι άλλη αγκαλιά, παρά μόνο τη δική μου και τα χαμόγελα σου να είναι τόσα πολλά που τα σκορπάς αβίαστα τριγύρω σου!!!