Ο ερχομός του Γιώργου

Ο ερχομός του μπέμπη ήταν για εσένα ένα πλήγμα. εκεί που ήσουν το μωρό μας, έγινες αυτομάτως ο μεγάλος αδερφός.

 Από την πρώτη στιγμή που είδες τον αδερφό σου, ξίνισες τα μούτρα σου:
- Είναι πολύ άσχημος και μυρίζει απαίσια, ήταν το πρώτο πράγμα που είπες όταν τον έφερα σπίτι.

Κάθε φορά που με έβλεπες να τον κρατάω αγκαλιά, αντιδρούσες άσχημα:
- Εγώ θύμωσα τώρα μαμά.  Άσε κάτω τον μαλάκα τον μπέμπη και πάρε εμένα αγκαλιά.

πίστευα ότι όσο περνάει ο καιρός θα τον συνήθιζες, αλλά δεν. 4,1/2 μηνων ο μπέμπης κι ακόμα τρέφεις δολοφονικά ένστικτα απέναντι του.
 Μερικά σενάρια που τα επαναλαμβάνεις και γελάω:
- Μαμά περνάει ο σκουπιδιάρης! Γρήγορα να ρίξουμε το Γιώργο στα σκουπίδια!
- Μαμά εγώ λέω να πάμε στο καράτε και να παρατήσουμε το Γιώργο εκεί και να φύγουμε.
- Μαμά δεν το θέλω το σκατόμωρο. Κλαίει και δεν με αφήνει να κοιμηθώ (εν τω μεταξύ πιο ήσυχο μωρό δεν υπάρχει), να το δώσουμε στους γύφτους??? Έλα σε παρακαλώ!
- Μαμά, αν χτυπήσω το μωρό στο κεφάλι τι θα πάθει? Θα βγάλει αίματα ναι ή όχι?  Απο τότε σε έχουμε στο κοντό!

Αυτα είναι μερικά από τα σενάρια που κάνεις.

Το καλύτερο είναι όταν σε ρωτάνε αν αγαπάς το μπέμπη και τους λες "αυτόν τον μαλάκα? όχι δεν τον αγαπώ!"

Και μετά σε ρωτάνε " να τον πάρω στο σπίτι μου?" και εσύ όλο ενθουσιασμό " ναι, ναι να τον πάρεις, δεν τον θέλουμε!"!

Που θα πάει θα τον συνηθίσεις, θα τον αγαπήσεις!